• 06-ELDAR-I-ELROY-70-19-06-2018-podw.jpg
  • E-NAYLA-63-15-06-2018.jpg
  • ELISSA-99-12-07-2018.jpg
  • ELROY-70-21-06-2018-podw.jpg
  • ELVIN-196-LAS-16-08-2018.jpg
  • ELVIN-197-LAS-NUTKA-16-08-2018.jpg
  • NUTKA-11-11-2017-04.jpg
  • NUTKA-I-HACHIKO-01-22-07-2018.jpg
  • NUTKA-I-SZCZENIAKI-10-01-22-07-2018.jpg
  • NUTKA72-01.jpg
  • SZCZENIAKI-99-24-06-2018.jpg
  • TA-07-04-05-2018.jpg

Data publikacji obowiązującego standardu: 03.11.2014  

Wzorzec FCI nr 52 /27.05.2015 / PL

Użytkowanie: Pies gończy.
Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie, ze względu na zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dziki i lisy.

Klasyfikacja FCI: Grupa 6 Psy gończe i rasy pokrewne.
Sekcja 1.1. Duże psy gończe.
Podlega próbom pracy.

Krótki rys historyczny:
Ogar jest starą polską rasą. Pierwsze doniesienia o łowach z psami w Polsce znajdujemy w kronikach Galla Anonima z XI wieku. W kronikach XIV w. są wzmianki o hodowanych specjalnie na królewskie łowy ogarach. Z nazwą „ogar” spotykamy się w „Księgach o gospodarstwie” Piotra Krescentyna wydanych w Krakowie w 1549 r. i „Żywocie człowieka poczciwego” (1568) Mikołaja Reja. W 1618 roku oficyna krakowska wydała „Myślistwo z ogary” Jana hrabiego Ostroroga wojewody poznańskiego. Możemy uznać, że jest to pierwszy polski podręcznik kynologiczny z zasadami racjonalnej hodowli. Pierwszy  opis ogara polskiego znajdujemy w książce „Zwierząt domowych i dzikich osobliwie krajowych historyi naturalnej początki i gospodarstwo” Krzysztofa Kluka (1779).
W XIX wieku ukazało się wiele publikacji przede wszystkim polskich, również niemieckich i rosyjskich, opisujących szczegółowo ogary polskie. Etymologia słowa „ogar” nie jest jednoznaczna. Nazwę ogar autorzy wyprowadzają od różnych słów: Sztolcman i Gerald-Wyżycki od „ogorzałego” umaszczenia, Mann od słowa „grać”, którym określa się charakterystyczne szczekanie na tropie, Frankiewicz od czeskiej nazwy wyżła „ohař”. Ogary były bardzo popularnymi psami i dlatego znalazły należne im miejsce w literaturze. Ogara polskiego spotykamy również w grafikach: godłach rodowych, miejskich, herbach, pieczęciach i exlibrisach oraz w malarstwie XVIII i XIX w. Już w XIX wieku ogary były pokazywane na wystawach. Polska była wtedy pod zaborami, a ogary były utrzymywane w psiarniach polskiej szlachty pod zaborem rosyjskim. Po 123 latach rozbiorów Polska odzyskała niepodległość po I wojnie światowej w 1918 roku. Jednak polowania z gończymi przetrwały na Kresach Wschodnich w rejonach Polesia, Wołynia i Wileńszczyzny w formie szczątkowej. Po II wojnie światowej Polska straciła Kresy Wschodnie a wraz z nimi ostoję polskich psów gończych. W nowych granicach Polski ogarów już praktycznie nie było. W 1959 roku płk. Kartawik sprowadził ze swoich rodzinnych stron (obecnie na terenie Białorusi) pierwsze cztery ogary. Na bazie psów z jego pierwszej w powojennej Polsce hodowli ogarów „z Kresów” w 1964 inż. Jerzy Dylewski opracował wzorzec ogara polskiego, który został wpisany do rejestru FCI 15.11.1966 roku pod numerem 52.

Wygląd ogólny:
Pies  średniej  wielkości,  o  mocnej,  muskularnej,  raczej  ciężkiej  budowie,  dającej  mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość.

Ważne proporcje:  
Sylwetka formatu prostokątnego, długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie. Długość kończyn do łokcia równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości.

Zachowanie/temperament:
Ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki - wyższym. To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy - gonem. Ten wybitny pies myśliwski jest doskonałym psem rodzinnym, łatwy w utrzymaniu, przywiązany do domowników i nieufny wobec obcych.

Głowa:  
Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta. Górna linia kufy jest prawie równoległa do górnej linii mózgoczaszki.
Mózgoczaszka:  szeroka,  umiarkowanie  wysklepiona  między  uszami,  łuki  brwiowe  dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna.
Stop: dobrze zaznaczony.
Trzewioczaszka:  
Nos: duży, szeroki i ciemny.
Kufa: długa, z profilu głęboka i tępo zakończona. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się wywinięte na zewnątrz fałdy.
Szczęki/Uzębienie: Szczęki mocne, zęby białe, uzębienie kompletne, zgryz nożycowy.
Policzki: mięsiste.
Oczy: nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów dolne powieki mogą być obwisłe. Uszy: wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają.

Szyja:  
Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba, zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle.

Tułów:
Górna linia: prosta.
Kłąb: wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet: długi, szeroki, dobrze umięśniony.
Lędźwie: stosunkowo krótkie.
Zad: szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony.
Klatka piersiowa: głęboka, sięgająca do łokci, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności. Żebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze wysklepione, ustawione prawie pionowo.
Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.

Ogon:  
Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego,  lekko  wygięty,  w  powolnym  ruchu  uniesiony  nieco  do  góry,  lecz  nie  zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu.

Kończyny:
Kończyny przednie:
Wrażenie ogólne: Muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione.  
Łopatki: długie, skośnie ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z ramieniem kąt ok. 100o.
Ramiona: średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu.  
Łokcie: powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani odstające.
Przedramiona: długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach.
Nadgarstki: szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy. Śródręcza: dość krótkie i ustawione lekko od siebie.
Łapy: ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami. Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej.
Kończyny tylne:
Wrażenie ogólne: Oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyłu proste, równoległe.
Uda: długie, szerokie i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100O.
Kolana: Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Podudzia: średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane do tyłu.
Stawy skokowe: dobrze kątowane. Kość piętowa mocna.
Śródstopia: dość długie i ustawione prawie pionowo.
Łapy: jak u kończyn przednich.

Chody:  
Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop.

Skóra:  
Na tułowiu i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy.

Szata:
Włos  na  głowie,  kufie,  uszach  i  nogach  krótki,  gładki,  na  pozostałych  częściach  ciała średniej długości, gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek.

Umaszczenie: czaprakowe. Sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia  i  wierzch  ogona;  na  głowie,  szczególnie  nad  oczami,  na  kufie,  uszach,  przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej  umaszczone.  Dopuszczalne  są:  biała  strzałka  na  głowie  i  grzbiecie  nosa,  biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona.

Wzrost i waga:
Wysokość w kłębie: - psy  56 - 65 cm,     
- suki 55 - 60 cm.
Waga: Masa ciała proporcjonalna do wzrostu i budowy.

Wady:  
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być  uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia, ich wpływu na zdrowie i komfort życia psa oraz na jego zdolność do wykonywania tradycyjnej pracy.

Wady dyskwalifikujące:
- Brak typu wymaganego we wzorcu rasy.
- Agresja lub nadmierna lękliwość.
- Deformacje budowy lub zaburzenia charakteru.
                                                                                                                                    
Uwagi:
- Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowym.
- Do hodowli mogą być użyte jedynie sprawne fizycznie i zdrowe psy, z budową typową dla rasy.

Źródło: www.zkwp.pl